Pagina's

Posts tonen met het label verwarrend. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verwarrend. Alle posts tonen

donderdag 31 oktober 2013

Een onverwachte kus

Afscheid nemen op de oprit nadat je mij naar huis bracht.
Een laatste omhelzing voor je terug naar huis keert.
Dan opeens jouw lippen op de mijne en ik weet niet wat te doen.
Verdwaasd zit ik nu op mijn bed.
Is dat nou net echt gebeurd?
Of heb ik het mij weer eens ingebeeld?

vrijdag 31 mei 2013

Ik heb bang

Ik heb schrik.
ik heb echt schrik
Ik heb schrik van mezelf
Schrik om mensen te verliezen
Schrik om gekwetst te worden
Schrik om mezelf bloot te geven aan iedereen
om mezelf te verliezen
om door te draaien
om te kiezen
te flippen

dinsdag 12 maart 2013

Elke ster daarboven

Ik ben aan het dansen
op de wolken die regenen van verdriet
omdat de zon ons weer eens had verlaten

maar gelukkig is er de maan nog
om ons te troosten met zijn mooie lach
zo midden in de nacht

want elke ster daarboven aan de hemel 's nachts
is er om ons toe te kijken zoals
de enge stalker aan mijn raam
die mee huilt met de wolven
maar dartelt als een pasgeboren hert

de tijd tikt verder
en soms ook terug
want de tijd durft wel eens een stouterik
te zijn in dit verhaal
hij plaagt ons tijdens het wachten
en speelt met onze gedachten
wanneer het weer eens wat langer mag duren

lang zal het toch niet meer duren
tot de zon weer in ons midden zal schijnen
en de rust weer weder zal keren

en alles weer van voor af aan begint

donderdag 10 januari 2013

Stapelgek

Dat werd ik eerst en vooral door die ene kop koffie die net te veel was deze ochtend
en mijn hart een paar keer oversloeg. Waardoor ik er van overtuigd was dat ik tijdens het mondeling examen een hartaanval ging krijgen en realiseerde wat voor een stomme plek dat is om dood te gaan.

Ten tweede word ik dat van jou en je gedrag rondom mij waar ik totaal niet aan uit kan.

Als derde dat ik gewoon iemand wil die om mij geeft om wie ik ben 
en onvoorwaardelijk van mij kan houden.

Op de vierde plaats de examens natuurlijk met de grote hoop aan leerstof waar ik niet aan uit kan.

En dan dat ik weer eens met de tranen in mijn ogen in bed lig en nog niet eens geen idee heb waarom.

Ten laatste het gemis van de persoon die ooit de wereld voor je was
en waarvan je je zelf probeert wijs te maken dat hij nu een eikel is
ook al weet je diep vanbinnen dat dat echt zo niet is.

Stapelgek is nu eenmaal wat ik ben
maakt niet uit waardoor
er zal altijd wel iets zijn waardoor ik stapelgek zal zijn.

zaterdag 29 december 2012

Vertrek met mij

Zou je met me mee gaan, als ik je vroeg om met mij te vertrekken op reis.
Samen gek te doen en nergens anders aan te denken dan ons en het moment dat we samen aan het beleven zijn.
Zou je het nog eens doen, als je het al eens had gedaan met mij.
Samen starten aan het begin en nooit het einde bereiken.
Samen een reis maken, zonder fouten deze keer.
Dat ik mijn uiterst best zal doen om volop te genieten.
Geen twijfels, geen stress.
Gewoon samen vertrekken.




zaterdag 8 december 2012

Niks gezegd, niks gebeurd

Ik zit stil,
doe niets.

De lente komt
en het gras groeit vanzelf.

De twinkeling in je ogen
die er alleen lijkt te zijn
doordat de zon er in schijnt.

De lach op je gezicht
dat misschien een masker is.

De liefdevolle woorden
die ik probeer te lijmen tot geluk.

Het stomme wat ik zei
en dat we dat alle twee bewust vergeten
zijn direct nadat ik het zei.

Alsof het niet gebeurd is.

Alsof ik al die tijd heb stil gezeten.

vrijdag 16 november 2012

Mijn ogen glijden

Mijn ogen glijden nog steeds
langs elk perron van het station
Zoekend naar jouw gezicht
een gewoonte van die tijd.

Net zoals het springen van de ene
witte streep naar de andere
op het zebrapad.
Zoals het kraken van mijn vingers,
omdat ik het niet kan laten bij één.
Zoals het stiekem eten in bed
ook al heb ik erna direct weer spijt van.

Mijn ogen glijden langs
elk perron van het station
uit gewoonte.
Op zoek naar dat oude
vertrouwde gezicht.

zondag 4 november 2012

Een brief aan de Pauline van 4-11-11

Er zijn van die momenten  dat ik wou dat ik een brief naar mezelf kon sturen.
Naar de Pauline van 1 jaar terug.
Groten deels om haar gerust te stellen,
haar hoofd te klaren van alles wat er op dit moment afspeelt 
in dat hoofd van haar.

Liefste Pauline,

En ik kan deze brief alleen maar beginnen met de zin.
ALLES GAAT GOED KOMEN!
Waarschijnlijk zal wel niet uitdraaien zoals je nu 
op dit moment nog aan het hopen bent,
maar alles komt wel goed.

Het komende jaar zal je tranen laten enorm veel zelfs.
Je zal je gaan schamen voor bepaalde acties die je gaat ondernemen.
Geloof het of niet je zal zelfs een blauwtje lopen.

Maar weet je wat dat maakt allemaal niet uit,
want achter een jaar zal je je zo geweldig voelen.
Herboren misschien zelfs om het een beetje overdreven uit te drukken.
Met nieuwe geweldige goede vrienden
die er voor je zullen zijn.

Bijt dus even door.
Helaas ga ik je niet kunnen zeggen welke keuze je gaat maken,
want ik weet dat je nu al met die vraag zit.
Ook al ben je nog zo gelukkig
en gaat het moment van de beslissing er pas zijn achter een maand.
Laat die tranen maar vloeien.
Ga naar je vrienden als je je slecht voelt.
Wees beschaamd mijn lieve ik.
Je gaat zonder hem kunnen
dat beloof ik je.

Geniet van komend jaar!

vrijdag 21 september 2012

En nu..

Het zou veel te gemakkelijk zijn om terug te grijpen naar het vertrouwde,
gewoon omdat je al weet hoe het is.

Ik dacht dat ik voorbij het stadium was dat ik verward was en niet wist voor wie ik wat moest voelen.
Eigenlijk is het nooit voorbij gegaan er was gewoon geen tijd om er aan te denken.

Ik wil niet weer hopeloos verlangen

dinsdag 28 augustus 2012

Hoe je mij altijd weer in de war brengt

Weer al eens ben ik in de war
zoals ik wel vaker ben
en vooral de laatste tijd

er zijn zo van die dingen
die ik niet weet hoe ik ze moet interpreteren,
want iedere keer als ik beslis
om er niet meer op te hopen
dan doe je weer dat ding
waar je zo goed in bent
en smelt ik diep vanbinnen

je weet waarschijnlijk
niet eens dat je het doet
dus beslis ik weer eens
om er niet meer op te hopen

waardoor het weer eens van voor af aan begint
en pas zal stoppen als 1 van ons er niet meer zal zijn