Het bloed loopt naar mijn hoofd en ik voel de druk groter worden.
Het is een vervelend gevoel toch blijf ik nog een tijdje hangen, want onderste boven ziet de wereld er zo anders uit.
Anders, misschien heel misschien zelfs beter al durf ik dat niet met zekerheid te zeggen.
Want zeker ben ik al een hele tijd van niks meer.
Alles trek ik in twijfel: mijn doen, mijn laten, mijn zijn...
Zo gaat dat al heel de week verder, waardoor ik eigenlijk niks doe.
Buiten de momenten dat ik mij euforisch voel en begin aan allerlei projecten, waarna ik mij kort daar na weer miserabel voel en alles links laat liggen.
Laats leek het niet zo een slecht idee om uit de auto te springen terwijl we reden.
Ik weet dat ik dit niet hoor te denken, maar soms popt die gedachte in mijn hoofd en gelukkig verdwijnt deze ook weer snel genoeg.