Mijn ogen glijden nog steeds
langs elk perron van het station
Zoekend naar jouw gezicht
een gewoonte van die tijd.
Net zoals het springen van de ene
witte streep naar de andere
op het zebrapad.
Zoals het kraken van mijn vingers,
omdat ik het niet kan laten bij één.
Zoals het stiekem eten in bed
ook al heb ik erna direct weer spijt van.
Mijn ogen glijden langs
elk perron van het station
uit gewoonte.
Op zoek naar dat oude
vertrouwde gezicht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten