Pagina's

Posts tonen met het label onzekerheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label onzekerheid. Alle posts tonen

woensdag 6 maart 2013

33 dagen

33 dagen
nog 33 dagen en dan is het gedaan!
Nu niet dat alles dan voor mij gedaan is.
Het zal ook een soort van nieuw begin zijn voor mij.
Een hopelijk mooi nieuw begin en een periode dat ik ook niet zal vergeten.

Nog 33 dagen en het is gedaan met 'tiener'jaren.
Nog 33 dagen en ik ben 20

Wow 20
ik herinner mij nog toen ik 14 was
en aan het uittellen was wanneer ik zou afstuderen,
wanneer ik naar de hogeschool zou gaan
en de twijfel of ik die leeftijd ooit wel zal halen,
want om één of andere reden ben ik er mij altijd al goed van bewust geweest
dat ik maar een sterveling ben en dat het elk moment eigenlijk gedaan kan zijn met mij.

Ik geniet dan ook van veel dingen die ik doe.
Ik geniet er van om in de buurt te zijn van de mensen die ik graag zie.

Want wie weet het zijn nog 33 dagen
en ergens weet je nog altijd niet of je die gaat halen.

Ondertussen ben ik alweer aan het uittellen
en mij aan het afvragen wanneer welke grootse gebeurtenissen in mijn leven gaan gebeuren.
Zoals:

  • Afstuderen
  • de ware vinden
  • werken
  • trouwen
  • kinderen
  • mijn dromen laten uitkomen
  • ..
En dit zijn dingen waar ik niet van kan zeggen of ze gaan gebeuren
en wanneer precies.
Dit is de eerste keer in mijn leven dat niks vast gepland is en veranderlijk kan zijn.
Bijvoorbeeld als alles goed gaat vanaf nu zou ik afgestudeerd kunnen zijn in 2016,
maar dit kan ook nog altijd later.

Wie weet trouw ik zelfs niet en krijg ik wel geen kinderen om God weet welke reden dan ook.
Ergens vind ik dit heel erg SPANNEND,
maar tegelijker tijd voel ik mij ook weer heel onzeker.

We zullen wel zien wat er zal gebeuren de komende jaren

vrijdag 8 februari 2013

Tijd tikt, druppels vallen

Ik voel dat ik veranderd ben
dat ik op een of andere manier zekerder ben geworden over mezelf deze laatste jaren,
maar tegelijkertijd niks anders doe dan twijfelen over alles en de reacties van de mensen om mij heen.

Ook al kreeg ik niks anders dan positieve commentaar over mijn examens vandaag
toch voelt het alsof ik nog steeds aan het falen ben.
Dat ik nog steeds die persoon ben die de verkeerde keuzes maakt of de verkeerde dingen doet of zichzelf tegen houd omdat ze niet durft.
niet durft omdat ik niet weer dezelfde deur tegen mijn neus aan wil krijgen
niet weer dat zelfde gevoel van schaamte wil voelen.

ik weet dat ik niet ver ben van mijn volgende breekmoment
ik weet donders goed dat ik voel dat die er zit aan te komen.
Zich van binnen zit op te hopen en op te hopen tot
de volgende laatste druppel die weer eens te veel zal zijn.

Ik haat dit, ik haat dit dan ook zo veel dat breekmoment,
omdat ik gewoon weg niemand heb waar ik bij kan zijn
en mij op een manier kan gerust stellen zoals er weinige kunnen.