Ik ben de persoon die zal zwijgen om niks ergers te maken.
Ik zal mijn eigen woorden inslikken voor het best wil van de groep of de relatie.
Ik trek het mij te hard aan als er iets aan de hand is.
Ik ontplof zonder reden dan bij personen die geen schuld treffen.
Begin te wenen uit het niets .
Het is vermoeiend,
het is uitputtend,
het vergt te veel van mij.
Ik wil meer kunnen genieten van de dingen die ik doe
en vooral graag doe.
Met een lach klaar staan, een echte lach.
Ik mag eens meer aan mezelf denken en wat minder aan de andere.
Pagina's
Posts tonen met het label breken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label breken. Alle posts tonen
vrijdag 2 augustus 2013
vrijdag 8 februari 2013
Tijd tikt, druppels vallen
Ik voel dat ik veranderd ben
dat ik op een of andere manier zekerder ben geworden over mezelf deze laatste jaren,
maar tegelijkertijd niks anders doe dan twijfelen over alles en de reacties van de mensen om mij heen.
Ook al kreeg ik niks anders dan positieve commentaar over mijn examens vandaag
toch voelt het alsof ik nog steeds aan het falen ben.
Dat ik nog steeds die persoon ben die de verkeerde keuzes maakt of de verkeerde dingen doet of zichzelf tegen houd omdat ze niet durft.
niet durft omdat ik niet weer dezelfde deur tegen mijn neus aan wil krijgen
niet weer dat zelfde gevoel van schaamte wil voelen.
ik weet dat ik niet ver ben van mijn volgende breekmoment
ik weet donders goed dat ik voel dat die er zit aan te komen.
Zich van binnen zit op te hopen en op te hopen tot
de volgende laatste druppel die weer eens te veel zal zijn.
Ik haat dit, ik haat dit dan ook zo veel dat breekmoment,
omdat ik gewoon weg niemand heb waar ik bij kan zijn
en mij op een manier kan gerust stellen zoals er weinige kunnen.
dat ik op een of andere manier zekerder ben geworden over mezelf deze laatste jaren,
maar tegelijkertijd niks anders doe dan twijfelen over alles en de reacties van de mensen om mij heen.
Ook al kreeg ik niks anders dan positieve commentaar over mijn examens vandaag
toch voelt het alsof ik nog steeds aan het falen ben.
Dat ik nog steeds die persoon ben die de verkeerde keuzes maakt of de verkeerde dingen doet of zichzelf tegen houd omdat ze niet durft.
niet durft omdat ik niet weer dezelfde deur tegen mijn neus aan wil krijgen
niet weer dat zelfde gevoel van schaamte wil voelen.
ik weet dat ik niet ver ben van mijn volgende breekmoment
ik weet donders goed dat ik voel dat die er zit aan te komen.
Zich van binnen zit op te hopen en op te hopen tot
de volgende laatste druppel die weer eens te veel zal zijn.
Ik haat dit, ik haat dit dan ook zo veel dat breekmoment,
omdat ik gewoon weg niemand heb waar ik bij kan zijn
en mij op een manier kan gerust stellen zoals er weinige kunnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)