Pagina's

dinsdag 1 oktober 2013

A.

Het leek een eeuwigheid geleden dat ik nog een kind kon zijn. In een korte tijd moest ik heel snel volwassen worden. Het was pijnlijk om mijn jeugd zo snel achter mij te laten door de dood van mijn vader.
Dat was ook het moment dat ik realiseerde wat voor werk mijn vader echt deed. Hij was geen handelaar zoals hij beweerde. Nu ja in principe heeft hij nooit tegen mij gelogen.. Verwachte gewoon niet dat waarin hij handelde. Het verklaard ook veel. Zoals waarom iedereen hem vreesde en op een goed blaadje bij hem wouden staan. Hoe kon ik niet zien dat er voor mijn ogen, in mijn eigen huis een hele maffiagemeenschap leefde.
In die paar maanden tijd, sinds de dood van mijn vader, heb ik de kneepjes van het vak moeten leren. Ik was de enige die overbleef al de andere leden van mijn familie waren al heen gegaan. “IK BEN ALLEEN, ZO VERDOMD ALLEEN!” schreeuwde ik uit.
Ik verbitterde diep van binnen en mijn hart dat werd een steen. Ik was niet meer gekend onder de naam Ariƫl, maar onder A. A was dreigend en niet lief en schattig zoals mijn oude naam.
Ik heb plannen, plannen om het werk van mijn vader uit te breidden. Tijdens mijn weken aan land had ik veel geleerd over de zondes die daar leefde onder de mensen. Veel van die zondes die ik ook naar onze wereld wou halen. De contacten die ik daar had gelegd zouden mij gaan helpen. 2 vrouwen: Alice gespecialiseerd in alles wat te maken had met wat zij DRUGS noemen in hun wereld en Red die veel wist van mensen een kopje kleiner maken, maar ook de liefde die mannen kunnen kopen bij jonge knappe meisjes.
Iedereen zal mij gaan vrezen zoals ze mijn vader vreesde. Ik laat ze proeven van een wereld waar ze niet zo makkelijk uit zullen geraken en steeds weer gaan smeken om meer. Smeken zal ik ze laten doen, genade zal ik niet tonen. IK geef wat ze willen aan een steeds hogere prijs. Kunnen ze niet betalen zal ik ze laten opjagen alsof het wilde dieren zijn. Uiteindelijk zullen ze wegkwijnen in de diepe grotten waar meermannen liefde zoeken tot dat hun schuld gelost is. En als het zo zal lopen als het op land gebeurd zullen mijn lieve zondaars hervallen en in een vicieuze cirkel terechtkomen. VAN MIJ GERAAK JE NIET ZOMAAR AF!
Bescherm je kinderen, hou je geliefden in de gaten, hou als wat je dierbaar is dichtbij jou. Voor je het weet verleid ik je tot de wereld van de ondeugden en is je ziel van mij.

Ik vul mijn tijd met het vernietigen van de levens van gelukkige meermannen en –vrouwen, hun gezinnen en hun kinderen. Want IK verdien het niet om alleen te zijn. IK heb hier nooit om gevraagd. IK mocht niet genieten van mijn kindertijd en kreeg niet eens de tijd om normaal volwassen te worden. IK werd verziekt door de dood van mijn vader. IK ben een slaaf van mijn verdomde eigen leven. IK IK IK  GODVERDOMME IK VERDIEN EEN BETER LEVEN DAN DIT!!!
Ik heb niemand lief en zal ook nooit iemand lief hebben. Zal gevreesd worden tot ik het zelfde zielige lot onderga als mijn vader. Mijn vader die mij beloog en bestal van mijn eigen leven.
Ik wou dat ik had kunnen rouwen om de dood van mijn vader, maar het enigste wat ik nog voel voor hem is haat, walging en verafschuwing.
Ik wil terug kind zijn. Onbezonnen genieten van het water door mijn haar, de schitteringen van de zon. Spelen, spelen tot ik zwart zien van de vuiligheid en niet zwart het zwart dat aan mij blijft plakken van de levens die ik verwoest heb.

Ik heb spijt. GOD WAT HEB IK EEN SPIJT…

maandag 23 september 2013

Nachtzweet

'Dit is toch het toppunt!' Riep Maan midden in de nacht.
Het weer was gloeiend heet.
Onmogelijk om zijn tekst te leren die gekend moest zijn tegen de ochtend.
'Maar het is toch niet alleen maar een rol?' zei zijn vriendin slaperig en nergens van af wetend naast hem in bed. Voor Maan daarop kon reageren had ze zich alweer omgedraaid en was ze verder aan het snurken.
Nu nog sterker. Ze is weer aan het praten in haar slaap.
'Ga niet buiten het bos': mompelt ze even later weer.
'Natuurlijk', zei hij,' zo is het beter.' antwoordde Maan.
Hij vond het fijn om een gesprek aan te gaan met zijn vriendin wanneer ze sliep.
'Maar in tegenstelling tot de andere vind ik het een prachtige plek.' repeteerde hij verder.

dinsdag 17 september 2013

Geen lege doos

Er staat een doos onder mijn tafel.
Die doos staat er niet zomaar.
het is een doos waar ik herinneringen insteek.
Herinneringen die achter mij liggen
met mensen die ik mis.

Mis
Missen
hatelijke woorden.
Missen is iets wat ik het minst liefst doe in een leven.
Ik wil hallo kunnen zeggen
u omarmen in mijn leven
en nooit meer los te laten.
Want ik wil u niet missen.
Ik zou nooit hallo gezegd hebben als ik u wou missen.

In gedachten ben ik bij jullie.
Jullie, de mensen die ik mis.
Omdat ik onvoorwaardelijk veel van ze hou.

zondag 11 augustus 2013

Ik droomde...

Ik droomde vannacht dat ik mijn beste vriend terug had.
Niets was minder waar toen ik wakker werd en naast me keek.

De realisatie dat we steeds verder uit elkaar gegroeid zijn
ook al was dit de planning helemaal niet.

Ik heb een streepjes onderbroek nu
misschien herinner je dan die droom van jou.
Het is een dom toeval dat ik nu zo een onderbroek heb
nooit over nagedacht bij die aankoop.
Ik heb er veel over nagedacht of ik je dat zou zeggen, sturen of zelfs even bellen om het melden.
Zodat ik je kan laten herinner hoe leuk we het toen hadden
en hoe ver we nu ons van elkaar bevinden.

Ik mis je mijn beste kameraad
ook al zie ik je
ik mis je