Zatte lieve mooie meisjes... dat is wat je zei.
Je pakte me heel de avond vast.
Het leek voor iedereen van buiten af alsof we samen waren.
Ik deed zoals we altijd deden: lief maar vriendschappelijk.
Je bracht me naar huis.
Je kuste me op de oprit.
Je stuurde over hoe je altijd al iets voor mij voelde, maar niet durfde te bekennen.
Ik heb er eigenlijk weinig in dat verhaal geloofd.
Het lafste van alles dat je nu niks meer van je hebt laten horen.
Een sukkel, een grote eikel.
Een teken dat je het nooit gemeend hebt
en dat doet pijn, want ergens verteld dat iets over onze vriendschap
en hoeveel ik echt voor je beteken.
Dat te denken dat ik al die jaren terug zo zot was van jou.
Nu kan ik alleen nog maar kwaad zijn op jou.