hoe ik mij nu zou kleden,
hoe mijn leven er nu zou uit zien,
wie mijn vrienden zijn en met wie ik bijna niet meer om ga;
hoeveel aandacht ik aan mijn uiterlijk begin te geven,
laat ze gewoon al een kijkje nemen in mijn kleerkast.
Ze zou je gewoon vol verbazing uitlachen.
Koppig zoals ze is (en ik nu denk ik nog altijd ben)
zal ze volhouden dat ze nooit zo zal worden.
Dat het vriendje dat ze dan heeft de liefde van haar leven is.
Wat sommige thuis bij mij nog altijd denken
en wie weet was het ook wel de liefde van mijn leven,
maar zijn we elkaar gewoon op een verkeerd moment tegen gekomen.
Mijn 18-jarige zelf zou gaan beweren dat ik dood ongelukkig ben
door het leven dat ik nu leid, maar daar heeft ze het mis.
Ik voel mij beter dan ooit.
Als voorbeeld:
mijn hoofd voelt eens voor een keer niet als een chaos aan
en staat alles behalve op ontploffen.
Dat gevoel alleen al is zalig